Stichting Sobibor

De Stichting Sobibor werd in 1999 opgericht door Jules Schelvis, de enige overlevende van het 14e transport naar het vernietigingskamp Sobibor.

Jules Schelvis

De stichting wordt voornamelijk gesteund door nabestaanden, vrienden en degenen die zich bij Sobibor betrokken voelen. Na de Tweede Wereldoorlog was er aanvankelijk weinig ruimte voor de overlevenden om hun verhaal te vertellen. De meeste Nederlanders hadden de hongerwinter achter de rug. Eenmaal van het Duitse juk bevrijd begon men zo snel mogelijk aan de wederopbouw. In die situatie probeerden de meeste overlevenden, onder hen Jules Schelvis, de gruwelijkheden te vergeten en hun leven nieuwe inhoud te geven. Toen hij begin jaren tachtig met de VUT ging en meer vrije tijd kreeg, begon Schelvis over zijn oorlogservaringen te schrijven. Eerst verscheen in 1982 Binnen de poorten, een boek over zijn kampervaringen. In 1993 volgde Vernietigingskamp Sobibor, in Nederland en Duitsland ontvangen als een wetenschappelijk werk. Mede door deze uitgaven begon er grotere belangstelling te ontstaan voor Sobibor. Dat leidde in 1999 tot de oprichting van de Stichting Sobibor. Haar doel is ervoor te ijveren dat de herinnering aan dit vernietigingskamp blijft voortbestaan, een kamp waar 34.313 Joden vanuit Nederland door vergassing zijn vermoord.

De herinnering kan op vele manieren gestalte krijgen. Een groot project was de totstandkoming van een monument dat als titel kreeg Tekens in Westerbork. Tot steeds terugkerende activiteiten behoren lezingen door Jules Schelvis in Nederland en Duitsland over Sobibor. Weer een ander project is initiëren van theaterproducties, zoals daar waren in 1995 en 2007 Binnen de poorten en in 2004 De opstand in Sobibor.

Sinds enkele jaren richt Stichting Sobibor zich meer op de jeugd en organiseert zij ook educatieve projecten.
Zo heeft de stichting bijgedragen aan de realisatie van een DVD over Joodse kinderen in kamp Vught. Deze DVD beoogt de jeugd aan de hand van het verhaal van Joodse kinderen die in het kamp zaten, bewust te maken over onderwerpen als intolerantie, discriminatie en vervolging.
In de tentoonstelling Post uit de Vergetelheid wordt aan de hand van authentieke brieven en kaarten ingegaan op de geschiedenis van een aantal Joodse getto’s en nazi-kampen in de Tweede Wereldoorlog. Ook wordt met poststukken de nazi-propaganda belicht.

Onze samenwerking met het Duitse Bildungswerk Stanislaw Hantz (BSH) steunt ons in het gezamenlijk vinden van nieuwe wegen. Een voorbeeld is de jaarlijks terugkerende educatieve reis naar de kampen van Aktion Reinhard in Oost-Polen die wij samen met BSH organiseren.

In 2011 heeft Jules Schelvis zich gezien zijn hoge leeftijd teruggetrokken als adviseur van een bestuur dat uitsluitend uit vrijwilligers bestaat en gedragen wordt door een groeiend donateursbestand.

Contactadres:
Stichting Sobibor
Nassaukade 156-3
1053 LK Amsterdam

Bestuur:
Maarten Eddes, voorzitter
Irene Hemels, secretaris
Bennie Vlaskamp, penningmeester
Mirjam Huffener, bestuurslid
Alwin Kapitein, bestuurslid
Frank van der Elst, bestuurslid
Alex Bakker, bestuurslid

Daarnaast heeft de Stichting Sobibor een twaalftal ambassadeurs.

Doelstellingen:
De stichting stelt zich ten doel het vernietigingskamp Sobibor onder de publieke aandacht te brengen en de herinnering in stand te  houden aan de 34,313 Joden die tijdens de Tweede  Wereldoorlog in de periode 2 maart 1943 tot 20  juli 1943 vanuit Westerbork in 19 transporten  naar het vernietigingskamp Sobibor in Polen zijn gedeporteerd en daar, of in de  omgeving, zijn vermoord.
De stichting tracht haar doel onder meer te verwezenlijken door:
a. educatie en het verstrekken van informatie, zoals het organiseren van studiereizen naar de voormalige vernietigingskampen en het verzorgen van lesmateriaal voor leerlingen van het basis- en voortgezet onderwijs. Het houden van lezingen en het aangaan van interactie met het publiek, met name jongeren.
b. waar mogelijk bij te dragen aan een waardige inrichting van de plaats van het voormalige vernietigingskamp Sobibor;
c. het uitgeven van boeken en publicaties, het organiseren van lezingen en tentoonstellingen, het vertonen van films, het plaatsen van gedenktekens en het entameren van verdere ideeën ter verwezenlijking van deze doelstelling.